eglimata adiaforias

Εγκλήματα > Εγκλήματα Αδιαφορίας

Τα Θύματα της Αδιαφορίας

Αδέσποτες καρδιές

«Η συζήτηση για τα ζώα στο μεγαλύτερο της μέρος είναι συζήτηση για τους ανθρώπους ».

(Από
τους μύθους του Αισώπου)

ΑΔΕΣΠΟΤΑ : Τα ζώα της εγκατάλειψης

Αδέσποτα ζώα, είναι τα ζώα χωρίς "δεσπότη", χωρίς ιδιοκτήτη. Μόνον ο χαρακτηρισμός "αδέσποτα" δηλώνει καθαρά ότι είναι κάτι που εμείς (οι άνθρωποι) προκαλέσαμε.

Στη φύση, υπήρχε πλήρης ισορροπία μεταξύ των ζωντανών οργανισμών και όλα τα πλάσματα ζούσαν ελεύθερα και ασφαλή. Η πολιτισμική εξέλιξη, που εμείς καταφέραμε, εγκλώβισε τα ζώα, αβοήθητα, σε δρόμους, τσιμεντένια κτίρια και περιοχές άγονες. Και ενώ εμείς δημιουργήσαμε το "πρόβλημα", το διαιωνίζουμε, αλλά το τραγικότερο είναι ότι αντιδρούμε σε αυτό και αρνητικά.



Ο μέσος όρος ζωής των αδέσποτων είναι 3 χρόνια. Δυστυχήματα, ασθένειες, επιπλοκές γέννας, ασιτία δεν επιτρέπουν σε αυτά να ζήσουν περισσότερο.



Στο σκύλο, η διάρκεια της αναπαραγωγικής ζωής του είναι περίπου 8 χρόνια. Ο σκύλος κάνει δυο τοκετούς ανά έτος. Σε κάθε τοκετό γεννιούνται 8 έως 10 κουτάβια, άρα μιλούμε για 16 έως 20 κουτάβια, ανά έτος, για τα αδέσποτα σκυλιά που ζευγαρώνουν ελεύθερα. Έτσι κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής ζωής τους, αν αυτά ζήσουν 6-8 χρόνια, γεννιούνται 96-120 κουτάβια από κάθε αδέσποτο θηλυκό. Από αυτά τα κουτάβια τα μισά είναι θηλυκά, με αποτέλεσμα η ιστορία να επαναλαμβάνεται και η κατάσταση, διαρκώς, να επιδεινώνεται.

Στη γάτα, η διάρκεια αναπαραγωγικής ζωής της είναι 7-8 χρόνια. Η γάτα κάνει 3 τοκετούς, ανά έτος και σε κάθε τοκετό γεννά 4-6 γατάκια, άρα γεννά περίπου 12-18 γατάκια το έτος. Επομένως σε 7-8 χρόνια αν ζήσει η γάτα, γεννά 96-144 γατάκια, από τα οποία τα μισά περίπου είναι θηλυκά. Τα νούμερα είναι τραγικά και μιλούν από μόνα τους.

Το δυστύχημα είναι ότι στα προηγούμενα νούμερα προστίθεται και ένας μεγάλος αριθμός ζώων από ιδιοκτήτες που παράτησαν τα δικά τους ζώα, επειδή είτε τα βαρέθηκαν, είτε ήταν περίοδος διακοπών και δεν είχαν τί να τα κάνουν καθώς και από ιδιοκτήτες, που όταν γεννούν τα θηλυκά τους ζώα, παρατούν τα μικρά, γιατί δεν ξέρουν πού να τα δώσουν.


«Τα αδέσποτα ζώα είναι η ακόμη ζωντανή ψυχή της Φύσης μέσα στις πόλεις μας. Περιπλανιούνται «άσκοπα» χωρίς ανθρώπινο δεσπότη, μας θυμίζουν την αλάνα που έγινε μπετόν, άσφαλτος και κοντοκουρεμένο γκαζόν, μας θυμίζουν μια ελευθερία που μας εξοργίζει και μας φοβίζει, ένα υπόλοιπο που διαφεύγει από την ευθύνη των ανθρώπινων διευθετήσεων, μια «εσωτερική ζώνη» ελευθερίας. »
Γιώργος Λιερός

 

 

Η ανθρωπιά και η ευαισθησία είναι δύο έννοιες αφηρημένες. Καιρός, λοιπόν, να δραστηριοποιηθούμε και να τους δώσουμε νόημα.

 

 

Αδέσποτα: Είναι άραγε τόσο δύσκολο να τα προστατέψουμε;

 

Είμαστε μόνοι, απολύτως μόνοι πάνω σε αυτό τον τυχαίο πλανήτη και ανάμεσα σε όλες τις μορφές ζωής που μας περιβάλλουν ούτε μία -με εξαίρεση το σκύλο- δεν έχει συμμαχήσει μαζί μας. Ο σκύλος, σύντροφος, προστάτης, φύλακας, πριν ακόμα γεννηθεί μας χάρισε τη ζωή του. Ωστόσο, συχνά ζει αδέσποτος, αντιμέτωπος με την εγκατάλειψη, την αδιαφορία, την πείνα, την παγίδα της φόλας. Τι ζητά; Μία "ασπίδα" προστασίας από πολίτες, κράτος, φιλοζωϊκές οργανώσεις και κτηνιάτρους. Το health.in.gr αναρωτήθηκε: είναι άραγε τόσο δύσκολο να τον προστατέψουμε;



Ο μέσος όρος ζωής ενός αδέσποτου ζώου ανέρχεται σε 1,5 με δύο χρόνια. Ο μέσος όρος ζωής ενός "ιδιόκτητου" σκύλου φτάνει ακόμα και τα 18 χρόνια. Ο άνθρωπος που εγκαταλείπει ένα ζώο του στερεί πάνω από δεκαπέντε χρόνια ζωής… Το 1/3 του πληθυσμού των αδέσποτων πεθαίνει κάθε χρόνο από αιτίες που σχετίζονται με τον άνθρωπο (αυτοκινητικά, φόλες), ενώ περισσότερα από τα μισά πέφτουν θύματα κακοποίησης. Οι μικροί αλήτες του δρόμου αναγκάζονται να δίνουν καθημερινό αγώνα για να επιβιώσουν επειδή ο άνθρωπος τους εγκατέλειψε. Εκείνοι δεν θα τον εγκατέλειπαν ποτέ…

 

Κάποτε θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε εμείς που χρειαζόμαστε βοήθεια για την αντιμετώπιση του "προβλήματος" των αδέσποτων ζώων· είναι εκείνα που έχουν ανάγκη βοήθειας, εκείνα πεινούν, δεν έχουν νερό, κακοποιούνται και δηλητηριάζονται. Η λύση υπάρχει, ο Κτηνιατρικός Σύλλογος, οι φιλοζωϊκές οργανώσεις, απλοί πολίτες υψώνουν τη φωνή τους, εντούτοις ελάχιστοι ακούν.

Τα προτεινόμενα μέτρα αφορούν κατ’ αρχάς στη στείρωση των ήδη υπαρχόντων αδέσποτων. Απαιτείται όμως εκστρατεία ευαισθητοποίησης μέσω του Τύπου, της τηλεόρασης, μέσω οποιουδήποτε μέσου θα "ξυπνήσει" την αγάπη για τoυς τετράποδους "πολίτες" της χώρας. Θεωρούνται, επίσης, αναγκαίες η ταυτοποίηση των ζώων και η ηλεκτρονική σήμανση με ειδικά μικροτσίπ, ώστε να εντοπίζονται τα ζώα που χάνονται και κυρίως οι ιδιοκτήτες που τα εγκαταλείπουν. Η πρακτική ισχύει ήδη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ισπανία και η Γερμανία, όπου η εγκατάλειψη ενός ζώου επισύρει ποινές. Αλλωστε, αρκετοί εγκαταλείπουν ζώα κατ’ εξακολούθηση…



Η πρόταση για την ηλεκτρονική σήμανση έχει κατατεθεί από τον Πανελλήνιο Κτηνιατρικό Σύλλογο στο υπουργείο Γεωργίας, αλλά μάλλον έχει πέσει στο κενό. "Πρόκειται κυρίως για θέμα κόστους. Η ταυτοποίηση θα εφαρμοστεί στην Ελλάδα πιθανότατα μόνο εάν υπάρξουν σχετική υποχρεωτική νομοθεσία και επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση" επισημαίνει ο κτηνίατρος Νικόλαος Παραγυιός .

 

Στον αγώνα για την προστασία των ζώων δραστηριοποιείται ολοένα αυξανόμενος αριθμός τοπικών οργανώσεων, οι οποίες επιχειρούν με όσα μέσα διαθέτουν να βοηθήσουν τα μικρά αλητάκια του δρόμου. Μεριμνούν για την τροφή και το νερό τους, τα στειρώνουν με δικά τους έξοδα και, κυρίως, τους χαρίζουν τα χάδια και την αγάπη τους.



"Τα αδέσποτα έχουν τις ίδιες ικανότητες με τα σκυλιά ράτσας. Μπορεί να μην "ειδικεύονται" στο κυνήγι, στη φύλαξη κ.λπ., όμως είναι εξίσου έξυπνα, ζουν περισσότερο, εκπαιδεύονται το ίδιο εύκολα και έχουν μεγαλύτερη αντοχή σε ασθένειες από τα καθαρόαιμα" αναφέρει ο εκπαιδευτής σκύλων Μιχάλης Φραμ . Εάν, λοιπόν, αποφασίσουμε να… διευρύνουμε την οικογένειά μας, ας προτιμήσουμε κάποιο σκυλάκι που μεγαλώνει μόνο του στο δρόμο.

 

Μία από τις προτάσεις που στοχεύουν στην προστασία των αδέσποτων ζώων είναι η δημιουργία από τους δήμους μικρών νοσηλευτικών σταθμών και καταφυγίων στη θέση ορισμένων κυνοκομείων-γκέτο που λειτουργούν χωρίς άδεια και στα περισσότερα οι συνθήκες υγιεινής είναι απαράδεκτες.



Απαραίτητες είναι επίσης η άμεση συλλογή πτωμάτων και η ίδρυση χώρων ταφής των ζώων. Το ιδιόκτητο "Κοιμητήριο Μικρών Ζώων" στο 34ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας είναι το μοναδικό που λειτουργεί σε ολόκληρη τη χώρα.

Σε ό,τι αφορά τα κυνοκομεία, το βασικό πρόβλημα δεν είναι η κατασκευή των εγκαταστάσεων, αλλά η κάλυψη των λειτουργικών δαπανών τους. Επομένως, το κράτος θα πρέπει να εξασφαλίσει τη μόνιμη κάλυψη των δαπανών αυτών με πιστώσεις που θα εγγράφονται ετησίως στον προϋπολογισμό του υπουργείου Γεωργίας ή των δήμων.



Είναι πλέον καιρός να εξαλειφθεί το φαινόμενο της κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης των δύστυχων ζώων. Οι περιπτώσεις που έχουν έλθει κατά καιρούς στη δημοσιότητα, σχετικά με κερδοσκοπία εις βάρος των αδέσποτων από δήθεν φιλόζωους, είναι πλέον αρκετές για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των αρμοδίων.



Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να βγάζει χρήματα από το θάνατο των ζώων· να σκοτώνει για επιπλέον χώρο, προκειμένου να φιλοξενήσει περισσότερα δέσποτα και να αυξήσει έτσι τα κέρδη του. Για τα δρώμενα σε κάποια περίφημα κυνοκομεία ο λόγος…

 

Ότι η ζωοφιλία στην Ελλάδα έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά της το αναγνωρίζουμε όλοι. Πρέπει, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που καθημερινά αγωνίζονται για τη στοιχειώδη βελτίωση των συνθηκών ζωής των μικρών τετράποδων που δεν έχουν την τύχη να βρουν ένα σπίτι. Μπορεί να πέφτουν συχνά θύματα ύβρεων επειδή λερώνουν τους ήδη βρόμικους δρόμους, αυτό όμως δεν τους σταματά· τοποθετούν τροφή και νερό σε αλουμινόχαρτα και πλαστικά κύπελλα για τα αλητάκια του δρόμου.

Το 1999 ο Δήμος Αθηναίων είχε τοποθετήσει 18 ταΐστρες για τα αδέσποτα σε κεντρικά σημεία της πόλης, εντούτοις, έπειτα από δύο εβδομάδες λειτουργούσαν μόνο οι δύο. Η προσπάθεια, φυσικά, δεν επαναλήφθηκε… Το έργο ανέλαβαν οι φίλοι των αδέσποτων. Βάσει στατιστικών στοιχείων, οι Έλληνες που έχουν δώσει σήμερα σπίτι σε ένα κατοικίδιο ανέρχονται σε 1.500.000. Αρκετοί τους έχουν αφιερώσει ακόμα και τη ζωή τους, έχουν, π.χ., πουλήσει και το σπίτι τους για να στεγάσουν όσο περισσότερα ζωάκια μπορούν.



Σήμερα δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα 87 φιλοζωϊκές οργανώσεις. Αλλες με μικρότερα και άλλες με μεγαλύτερα μέσα προσπαθούν να προσφέρουν προστασία, φροντίδα και αγάπη σε κάθε ζώο που έχει ανάγκη. Συχνά αναγκάζονται να αντικαταστήσουν το κράτος στην αντιμετώπιση των προβλημάτων των μικρών ζώων μέσω της συνεργασίας με διεθνείς ζωοφιλικούς οργανισμούς, ευαισθητοποιημένους δήμους, κρατικούς οργανισμούς και πολύτιμα δικτύα εθελοντών.



Τελικά, μπορεί τα προβλήματα να είναι πολλά, εάν όμως προσπαθήσουμε περισσότερο, θα τα καταφέρουμε. Εσείς τι λέτε;

Ευαγγελία Μπίφη, Δημοσιογράφος

 

Τα αδέσποτα ζώα είναι η ακόμη ζωντανή ψυχή της Φύσης μέσα στις πόλεις μας. Περιπλανιούνται «άσκοπα» χωρίς ανθρώπινο δεσπότη, μας θυμίζουν την αλάνα που έγινε μπετόν, άσφαλτος και κοντοκουρεμένο γκαζόν, μας θυμίζουν μια ελευθερία που μας εξοργίζει και μας φοβίζει, ένα υπόλοιπο που διαφεύγει από την ευθύνη των ανθρώπινων διευθετήσεων, μια «εσωτερική ζώνη» ελευθερίας.

Όπως συνέβαινε με τους μύθους του Αισώπου, η συζήτηση για τα ζώα στο μεγαλύτερο της μέρος είναι συζήτηση για τους ανθρώπους. «Τα θανατώσαμε για να μην υποφέρουν» λένε για τα αδέσποτα ζώα και στο στόχαστρο αυτής της φυσιολατρίας δια του φόνου βρίσκεται η ίδια η διονυσιακή πληθωρικότητα των εκδηλώσεων της ζωής. Ο Γκαίτε έλεγε ότι ο θάνατος είναι ένα τέχνασμα της ζωής για να έχει περισσότερη ζωή.

ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΓΙΑ ΚΑΟΙΚΙΔΙΑ ΚΑΙ ΑΔΕΣΠΟΤΑ

 

 

 

 

ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ : Ζωντανά πλάσματα ή αντικείμενα του ανθρώπου;


ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ : Τα ζώα της συντροφιάς

Το ζώο συντροφιάς, σαν λατρευτικό αντικείμενο, είναι ομοίωμα ανθρώπου και εκπρόσωπος της καταπιεσμένης Φύσης της οποίας αντανακλά τον ακρωτηριασμό. Εξυψώνεται σε ιερό ζώο μόνο αφού ταξινομηθεί, ελεγχθεί, γίνει προβλέψιμο και προσαρμοστεί στις ανάγκες του καταναλωτή (σήμανση, στείρωση, κοπή αυτιών και ουράς, χειρουργική αφαίρεση νυχιών και φωνητικών χορδών).

Ο αλλοτριωμένος από τον χαρακτήρα του είδους του άνθρωπος, συναντά το ζώο συντροφιάς, αφού το αποξενώσει, επίσης, από τον ειδολογικό του χαρακτήρα. Το ζώο, έτσι κι αλλιώς, στερείται της ικανότητας απάντησης με την ομιλία και χωρίς τα ιδιαίτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά του είδους του αποτελεί, για τον ιδιοκτήτη του, έναν λευκό πίνακα πάνω στον οποίο εκφορτίζονται συναισθήματα που δεν μπορούν να επενδυθούν στην συνάντηση με τον άλλο ή το άλλο.


Η σύγχρονη ζωοφιλία περιορίζεται συνήθως σε μια ιδιωτική λατρευτική σχέση του κάθε ζωόφιλου με το δικό του ζώο συντροφιάς, στην οποία εκφράζεται η κραυγαλέα αντίφαση ανάμεσα στην εχθρότητα προς τη Φύση ενός αποξενωτικού πολιτισμού και της ανθρώπινης ανάγκης για επικοινωνία, συναισθηματική εξωτερίκευση, συνάντηση με τη Φύση.

Υιοθετήστε ένα ζώο και αγαπήστε το σαν ζωντανό πλάσμα και όχι σαν αντικείμενο αξεσουάρ του εαυτού σας

 

ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS ΜΕ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΓΙΑ ΚΑΟΙΚΙΔΙΑ ΚΑΙ ΑΔΕΣΠΟΤΑ

INTERPET

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ SITE ΓΙΑ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ

ΖΩΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

ΚΥΝΟΧΩΡΟΣ

ΓΑΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΠΕΡΙ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΩΝ

SITE ΓΙΑ ΑΛΟΓΑ

 

 

 


 

Ζώα θύματα της ασφάλτου

 

Τα σκοτωμένα ζώα

Έχει παραγίνει πάλι τώρα τελευταία το κακό με τα σκοτωμένα ζώα στους δρόμους. Είναι αδύνατο να διανύσεις κάποια απόσταση με το αυτοκίνητό σου και να μη συναντήσεις μια άμορφη μάζα κάποιου πολτοποιημένου άτυχου ζώου, που, άγνωστο κάτω από ποιες συνθήκες, βρήκε άδικο θάνατο κάτω από τις ρόδες άλλου οχήματος.

Δυστυχώς, παρά το γεγονός ότι τα φαινόμενα αυτά στηλιτεύονται κατά καιρούς από όλους, η Πολιτεία και οι δήμοι δεν έχουν καταφέρει να ορίσουν κάποιους ως αρμόδιους για την αποκομιδή των σκοτωμένων αυτών ζώων, τα περισσότερα από τα οποία παραμένουν καταγής μέχρι να γίνουν ένα σώμα με την άσφαλτο… Εννοείται πως η κατάσταση αυτή δημιουργεί επικίνδυνες εστίες μολύνσεων μέσα κι έξω από κατοικημένες περιοχές. Κάτι λοιπόν πρέπει να γίνει, ώστε να αντιμετωπιστεί ριζικά το πρόβλημα. (CRETE TV)



 

Σεβασμός στα ζώα…

Θα ήθελα να αφιερώσω σήμερα το σύντομο αυτό σημείωμα σ’ ένα ιδιαίτερα θλιβερό φαινόμενο, του οποίου μάρτυρας γίνομαι καθημερινά. Πρόκειται για το φαινόμενο των σκοτωμένων ζώων στη Λεωφόρο Συγγρού, μια από τις πλέον κεντρικές λεωφόρους της Αθήνας, φαινόμενο που ασφαλώς δεν περιορίζεται μόνο στον δρόμο αυτό. Τα δυστυχή (αδέσποτα προφανώς) ζώα, κυρίως σκύλοι και γάτες, πέφτουν θύματα, σκοτώνονται, από τα αυτοκίνητα που κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα στη λεωφόρο αυτή (εάν δεν είναι βεβαίως μποτιλιαρισμένα, πράγμα όχι και τόσο ασύνηθες). Το ιδιαίτερα τραγικό και αποκρουστικό φαινόμενο είναι ότι τα σκοτωμένα ζώα μένουν εκεί, στη λεωφόρο, για μήνες ολόκληρους μέχρι την πλήρη αποσύνθεσή τους. Πρόκειται για ιδιαίτερα φρικιαστικό θέαμα, μέσα στο κέντρο της Αθήνας, θέαμα που προκαλεί τα αισθήματα ευαισθησίας για τα ζώα, αισθητικής και φυσικά εγείρει ανησυχίες για τη δημόσια υγεία και υγεία των πολιτών.

Ανήκω σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι ο πολιτισμός και ο ανθρωπισμός ­ ναι ο ανθρωπισμός ­ ενός λαού εκδηλώνεται και κρίνεται και από τον σεβασμό που δείχνει στα ζώα, κυρίως στα ανυπεράσπιστα, αθώα πλάσματα, όπως τις γάτες και τους σκύλους. Η τρυφερή συντροφιά των ζώων αυτών, η παρουσία τους, η «συνομιλία» μαζί τους πλάθουν τον ψυχικό μας κόσμο. Γι’ αυτό νομίζω ότι ένα σπίτι, ιδιαίτερα ένα σπίτι με παιδιά, που δεν έχει ως μέλη της οικογένειας γάτες και σκύλους στερείται μιας μοναδικής πηγής ευαισθησίας, τρυφερότητας και αθωότητας, ψυχικών αρετών που, όπως έχει διαμορφωθεί η σύγχρονη πραγματικότητα με την εισβολή της βίας και της χυδαιότητας, μόνο ίσως τα ζώα μπορούν να μας διδάξουν.

Δεν γνωρίζω ποιος είναι υπεύθυνος για το φαινόμενο της λεωφόρου Συγγρού. Ξέρω όμως, ότι το πρώτο μέλημα μιας δημοτικής αρχής οφείλει να είναι η καθαριότητα και η αισθητική της πόλης. Ακόμη θα πρέπει να επισημανθεί ότι τα ζώα έχουν δικαιώματα και ότι η Συνθήκη του Άμστερνταμ περιέχει ειδικό πρωτόκολλο για την προστασία των ζώων που η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να σεβασθεί. Σεβασμός στα ζώα, ζωντανά ή νεκρά…

Ο Π. Κ. Ιωακειμίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.



ΝΕΑ

 

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΤΡΙΣ

(Γράφει αναγνώστης κάτοικος Ηρακλείου)




Στην περιοχή κυκλοφορούν πολλά αδέσποτα σκυλιά, όπως και στην υπόλοιπη πόλη βέβαια. Πρέπει να ευαισθητοποιηθεί κάποιος φορέας και να υπάρξει μέριμνα γι’ αυτά τα ζώα. Είναι απαράδεκτο και συχνό φαινόμενο να βλέπεις σκοτωμένα ζώα. Είναι απαράδεκτο και συχνό το φαινόμενο να βλέπεις σκοτωμένα ζώα στη μέση του δρόμου και τα αυτοκίνητα να περνούν πάνω από το άψυχο σώμα τους και να μην έχει μείνει μόνο το δέρμα με το τρίχωμά τους. Άλλοτε πάλι να κείτονται επί μέρες σε αποσύνθεση στην άκρη του δρόμου.



Νομίζω ότι μπορώ να διατυπώσω μία σκέψη μου. Τριανταπέντε χρόνια οδηγώ, όχι μόνο μέσα στην πόλη του Ηρακλείου αλλά και στους επαρχιακούς δρόμους τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Δεν έχω πατήσει ποτέ ζώο, γιατί άραγε; Μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Μήπως δηλαδή κάποιοι ασυνείδητοι οδηγοί, όχι μόνο δεν κάνουν προσπάθεια να τα αποφύγουν αλλά αντιθέτως κυνηγούν τα ζώα;



Πολύ φοβάμαι ότι ισχύει το δεύτερο, και δικαιούμαι να πω ότι δυστυχώς τότε είμαστε ακόμα πολύ πίσω από τους άλλους λαούς της Ευρώπης.

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ