blue syromena dixtia

Εγκλήματα > Αλιεία με συρόμενα δίχτυα

Αλιεία με συρόμενα εργαλεία βυθού

GREENPEACE



Αρχέγονα δάση βρίσκονται σε κίνδυνο… στο βάθος των ωκεανών. Οι βιολόγοι εκτιμούν πως κάπου 500 χιλιάδες με 5 εκ. θαλάσσια είδη δεν έχουν ακόμη ανακαλυφθεί. Πολλά όμως από αυτά αντιμετωπίζουν σοβαρό κίνδυνο εξαιτίας της πιο καταστροφικής αλιευτικής μεθόδου – της αλιείας με συρόμενα εργαλεία βυθού. Πρόκειται για τις τελευταίες παρθένες περιοχές του πλανήτη που παραμένουν ακόμα ενεξερεύνητες.

 

Βουνά μέσα στη θάλασσα



Ο βυθός των ωκεανών έχει τα δικά του βουνά τα οποία ονομάζονται υποθαλάσσια όρη. Συναντώνται σε βάθος τουλάχιστον χιλίων μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.  Είναι εκπληκτικό το γεγονός πως η μακρύτερη οροσειρά του πλανήτη δεν βρίσκεται στην επιφάνεια της γης αλλά μέσα στη θάλασσα – η Υποθαλάσσια Οροσειρά, η οποία κόβει περιμετρικά τη γη από τον Αρκτικό Ωκεανό έως τον Ατλαντικό. Έχει το τετραπλάσιο μήκος από τις Άνδεις, τα Βραχώδη Όρη των ΗΠΑ και τα Ιμαλάια μαζί!



Τα υποθαλάσσια όρη περιλαμβάνουν περιοχές με πολύ πλούσια βιοποικιλότητα, όπως πυκνούς πολύχρωμους κοραλλιογενείς υφάλους παγωμένων νερών, αποικίες κοραλλιών, οστρακοειδή όπως θαλάσσιες αράχνες και αστακούς. Πολλά από τα είδη που κατοικούν στα υποθαλάσσια όρη δεν συναντώνται πουθενά αλλού και πιστεύεται πως κάποια απαντώνται μόνο σε ένα ή δύο συγκεκριμένα υποθαλάσσια όρη!





Νούμερο 1 απειλή : τα συρόμενα αλιευτικά εργαλεία βυθού



Δυστυχώς, οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την βιομηχανική αλιεία εξαντλούν τους πόρους  που βρίσκονται σε μεγάλα βάθη και οι οποίοι ήταν μέχρι πρότινος ανεκμετάλλευτοι. Αυτό γίνεται δυνατό με τη βοήθεια μίας μεθόδου που ονομάζεται αλιεία με συρόμενα αλιευτικά εργαλεία βυθού.



Η τεχνική αυτή χρησιμοποιεί τεράστια, συρόμενα βαριά δίχτυα κατά μήκος του βυθού της θάλασσας. Μεγάλες μεταλλικές πλάκες και ελαστικοί τροχοί που είναι κρεμασμένοι σε αυτά κινούνται στο βυθό και καταστρέφουν οτιδήποτε βρεθεί στο δρόμο τους. Σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, οι μορφές ζωής που συναντώνται σε μεγάλα βάθη αποκαθίστανται με πολύ αργούς ρυθμούς μετά από μία τέτοια καταστροφή και μπορεί να χρειαστούν από δεκαετίες έως και εκατοντάδες χρόνια – εάν καταφέρουν ποτέ να αποκατασταθούν.



Εάν δεν απαγορευτεί η χρήση αυτής της αλιευτικής μεθόδου, τα συρόμενα αλιευτικά εργαλεία βυθού θα οδηγήσουν στην εξαφάνιση των ειδών που συναντώνται μόνο σε μεγάλα βάθη, πριν προλάβουμε καν να τα ανακαλύψουμε. Είναι σα να οδηγήσει κανείς μία τεράστια μπουλντόζα μέσα σε ένα δάσος με οργιώδη βλάστηση και πλούσια πανίδα που δεν έχει ακόμη εξερευνηθεί, με αποτέλεσμα να μείνει μία επίπεδη, άμορφη έρημος. Είναι σα να ανατινάξουμε τον Άρη πριν καν πατήσουμε το πόδι μας σε αυτόν.

Παρεμπίπτοντα αλιεύματα ( ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ)

Πολλά αλιευτικά σκάφη πιάνουν ψάρια που δεν στόχευαν και σε πολλές περιπτώσεις αυτά καταλήγουν να απορρίπτονται ξανά στην θάλασσα, νεκρά ή σχεδόν νεκρά. Σε μερικές τράτες αλιείας γαρίδας, η απόρριψη μπορεί να φτάσει και το 90% της συνολικής ψαριάς. Άλλα αλιευτικά, σκοτώνουν θαλασσοπούλια, χελώνες και δελφίνια και μερικές φορές σε τεράστιες ποσότητες.

Οι εκτιμήσεις για το πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα διαφέρουν. Οι τελευταίες μελέτες δείχνουν πως περίπου το 8% της συνολικής ψαριάς, απορρίπτεται, ενώ παλαιότερες αναφέρουν συγκεκριμένα πως το ποσοστό που απορρίπτεται, ανέρχεται στο ένα τέταρτο. Αυτό που προκύπτει λοιπόν είναι πως απλά δεν γνωρίζουμε την έκταση του προβλήματος.



Η τυχαία σύλληψη, ή αλλιώς τα παρεμπίπτοντα αλιεύματα, θηλαστικών, θαλασσοπουλιών, χελωνών, καρχαριών και αναρίθμητων άλλων ειδών αναγνωρίζεται ως ένα μείζων πρόβλημα σε όλο τον κόσμο. Ο αριθμός αυτός συμπεριλαμβάνει είδη που δεν αποτελούν στόχους αλλά και είδη ψαριών που οι ίδιοι οι ψαράδες στοχεύουν, αλλά δεν μπορούν να αλιευθούν λόγω του μικρού τους μεγέθους. Αυτό που προκύπτει από την αβεβαιότητα που χαρακτηρίζει τα στοιχεία σε αυτό το πολύ σημαντικό ζήτημα είναι πως, ένα ποσοστό ανάμεσα σε 6.8 και 27 εκατομμύρια τόνους ψάρια, απορρίπτεται κάθε έτος.



Το μέγεθος της θνησιμότητας είναι τέτοιο που τα παρεμπίπτοντα αλιεύματα σε κάποια αλιευτικά μπορεί να επηρεάσει την δομή και λειτουργία των θαλάσσιων συστημάτων όσον αφορά στον πληθυσμό τους, τις κοινωνίες και τα επίπεδα οικοσυστημάτων. Τα παρεμπίπτοντα είδη αναγνωρίζονται ευρέως σαν ένα από τα πιο σημαντικές περιβαλλοντικές επιδράσεις της σύγχρονης εμπορικής αλιείας.





Τα θύματα



Οι διάφορες μέθοδοι αλιείας, έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών διαφορετικών ειδών ως παρεμπίπτοντα είδη όπως, δίχτυα που σκοτώνουν δελφίνια και φάλαινες, παραγάδια που σκοτώνουν θαλασσοπούλια και τράτες βυθού που καταστρέφουν θαλάσσια οικοσυστήματα.



Έχει υπολογιστεί πως το εξωφρενικό νούμερο των 100 εκατομμυρίων καρχαρίες και σαλάχια πιάνονται και απορρίπτονται κάθε έτος. Τα αλιευτικά τόνων, τα οποία στο παρελθόν είχαν υψηλά ποσοστά αιχμαλωσίας δελφινιών, θεωρούνται υπεύθυνα για τον θάνατο πολλών καρχαριών. Περίπου 300.000 κήτη (δελφίνια, φάλαινες και άλλα είδη) πεθαίνουν επίσης σαν παρεμπίπτοντα είδη επειδή είναι αδύνατο να ξεφύγουν όταν πιαστούν στα δίχτυα.



Τα πουλιά βουτούν για το δόλωμα των παραγαδιών, το καταπίνουν μαζί με τα αγκίστρια και καταλήγουν κάτω από το νερό όπου και πνίγονται. Ο αριθμός των αλμπατρός που σκοτώνονται στα παραγάδια κάθε χρόνο είναι περίπου 100.000 με αποτέλεσμα πολλά είδη να αντιμετωπίζουν την εξαφάνιση.



Οι τράτες βυθού είναι μια καταστροφική μέθοδος που σαρώνει τον πυθμένα ψαρεύοντας τα είδη που ζουν σε αυτόν. Μαζί με τα είδη στα οποία οι ψαράδες στοχεύουν, πολλά είδη που θεωρούνται μη-ελκυστικά εμπορικά, όπως αστερίες και σφουγγάρια, πιάνονται σαν παρεμπίπτοντα αλιεύματα. Ένα και μόνο πέρασμα των τράτων αυτών απομακρύνει περίπου το 20% της χλωρίδας και της πανίδας του βυθού. Τα αλιευτικά με το μεγαλύτερο ποσοστό παρεμπιπτόντων αλιευμάτων είναι αυτά της γαρίδας: πάνω από το 80% της συνολικής ψαριάς μπορεί να αποτελείται από άλλα είδη που οι ψαράδες δεν είχαν σαν στόχο.





Τεχνολογία



Πολλές είναι οι τεχνικές που υπάρχουν για την μείωση των παρεμπιπτόντων αλιευμάτων. Σε κάποια αλιευτικά σκάφη, χρησιμοποιούνται συσκευές αποφυγής χελωνών για να μειωθεί η θνησιμότητα κάποιων ειδών. Στην περίπτωση των αλιευτικών σκαφών που χρησιμοποιούν παραγάδια, μπορούν να αλλάξει η διαδικασία τοποθέτησης των αγκιστριών και να τοποθετηθούν συσκευές εκφοβισμού που θα μειώσουν σημαντικά τον αριθμό των θυμάτων. Για την αποφυγή αιχμαλωσίας των δελφινιών μπορούν να χρησιμοποιηθούν άλλες συσκευές. Τα pingers είναι μικρές ηχητικές συσκευές, προσαρτημένες  στα δίχτυα, που αποτρέπουν τα δελφίνια από το να τα πλησιάσουν, αλλά δεν είναι πάντοτε αποτελεσματικά. Ένα άλλο μέσο που χρησιμοποιείται είναι οι "έξοδοι διαφυγής", δηλαδή μεταλλικά σύρματα πλεγμένα αραιά, που σπρώχνουν το κήτος προς τα πάνω και έξω από τα δίχτυα.



Παρόλο που αυτές οι συσκευές παίζουν κάποιο ρόλο, δεν μπορούν να δώσουν λύση σε αυτό το πρόβλημα. Χρειάζονται συνεχείς ελέγχους για να διαπιστωθεί η ομαλή λειτουργία τους και να υπολογιστεί οποιαδήποτε κακή επίδραση μπορεί να έχουν, ενώ η χρήση τους στην πραγματικότητα περιορίζεται σε περιοχές όπου υπάρχει αναπτυγμένη και επιβεβλημένη αλιευτική πολιτική και διαχείριση.



Σε παγκόσμιο επίπεδο, ίσως ο μόνος τρόπος που μπορεί να λύσει οριστικά το πρόβλημα των παρεμπιπτόντων αλιευμάτων είναι ο συστηματικός έλεγχος της αλιείας. Αυτό θα επιτευχθεί με την δημιουργία δικτύων προστατευόμενων θαλάσσιων περιοχών. Παρόλα αυτά, στην περίπτωση των θαλασσοπουλιών και των κητών, ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης των παρεμπιπτόντων θυμάτων είναι η άρση όλων των καταστροφικών μεθόδων ψαρέματος.


GREENPEACE